Ze zeggen dat het dimensioneren van een virtuele server hetzelfde is als bij een fysieke server

Bij het verkopen van virtualisatie of virtuele servers wordt vaak aangenomen dat er geen verschil is met fysieke servers. Bij het dimensioneren van een fysieke server wordt echter vaak het 'zekere voor het onzekere genomen'. Bij een virtuele server kunt u precies het tegenovergestelde doen.

Voorbeeld

Heeft een applicatie op haar top 3 GB nodig, dan wordt een fysieke server vaak uitgerust met 4 GB. In een virtuele omgeving daarentegen is het meestal niet eens nodig die 3 GB te alloceren. Er kan worden gekeken naar een gemiddeld geheugen- en CPU-gebruik om de server te dimensioneren. U kunt bijvoorbeeld 2 GB alloceren voor deze applicatie. Heeft deze op een gegeven moment 3 GB nodig, dan kan de extra 1 GB waarschijnlijk beschikbaar worden gesteld vanuit de andere virtuele servers die op dat moment even wat minder vragen. De virtualisatielaag zorgt er dan voor dat, afhankelijk van de instellingen, het maximale geheugen beschikbaar is op het moment dat het ook echt nodig is.

Virtualisatie zorgt er dus wel degelijk voor dat dimensionering van servers anders moet worden aangepakt, omdat anders een aantal voordelen van virtualisatie teniet wordt gedaan.

Ze zeggen dat ze niet kunnen virtualiseren en een fysieke server moeten inzetten, want ze hebben last van de overhead van de virtualisatielaag

De virtualisatielaag heeft zelf inderdaad resources nodig. Afhankelijk van de soort applicatie kan dit tot wel 15 procent zijn. Een virtualisatieoverhead van 15 procent is echter, in een bredere context gezien, relatief laag. De jaarlijkse stijging van het CPU-vermogen over de afgelopen jaren is met een factor 1,7 veel sterker dan het eenmalige performanceverlies van virtualisatie.

Voorbeeld

Wanneer u verwacht 15 procent meer gebruikers te krijgen in een jaar, dus ruwweg een 15 procent verhoging van de belasting, dan zult u daar op voorhand rekening mee houden. Mogelijk door meteen al een wat zwaardere server aan te schaffen, of door ervoor te zorgen dat u de belasting over meerdere servers kunt verdelen.

Conclusie voor IT-beheerders

Virtualisatie van verwerkingskracht en opslag is niet nieuw. Netwerkvirtualisatie is al zodanig ingeburgerd dat het vrijwel niet meer mogelijk is om een ethernetswitch te kopen zonder VLAN-ondersteuning. Servervirtualisatie werd begin jaren zestig van de vorige eeuw al door IBM op zijn System 360-mainframes aangeboden. Wel nieuw is het gemak waarmee virtualisatieproducten tegenwoordig kunnen worden ingezet. Wij zijn absoluut overtuigd van de relevantie van servervirtualisatie in en ook buiten het datacenter. Het opzetten van een nieuwe server zal over niet al te lange tijd niet moeilijker meer zijn dan het erbij maken van een nieuwe partitie op een harde schijf.

Er komt echter heel wat kijken bij het inzetten van een servervirtualisatieconcept als optimalisatieslag. Er zijn veel voordelen, maar er zijn zeker ook zaken waar u als beheerder goed over moet nadenken. Bij het beheren van een virtuele omgeving is het zaak rekening te houden met een compleet andere aanpak. U ziet enerzijds bijna geen verschillen tussen de fysieke en virtuele omgeving, anderzijds moet u deze verschillen juist gebruiken om daadwerkelijk gebruik te maken van de voordelen van virtualisatie.

De genoemde stellingen of misverstanden zijn een greep uit een aantal die wij in de praktijk gehoord of meegemaakt hebben. Wij menen dat ze virtualisatie soms te veel eer aandoen en virtualisatie soms in een kwaad daglicht plaatsen.

Voor een virtualisatietraject is in ieder geval kennis en kunde nodig, maar het beheren van een virtuele omgeving vraagt ook om een aparte aanpak. Jaren oude automatiseringswaarheden worden door virtualisatie in een nieuw daglicht gesteld. Het loont om oude en nieuwe ideeën in dit nieuwe daglicht goed te bekijken en op hun merites te (her)beoordelen.