Een artikel in informatie bevat 1900 tot 3500 woorden (drie tot vijfeneenhalf A4).

Maak, indien mogelijk, gebruik van plaatjes. Vaak zegt één illustratie meer dan een heel stuk tekst. Besteed niet onnodig veel tijd aan het vormgeven van de plaatjes; alle plaatjes worden door de opmaker overgetekend.

Voorbeelden in de tekst zijn belangrijk, net als checklistjes.

Bespreek bij een onderzoek de werkwijze en achtergrond beknopt, dat laat meer ruimte voor de conclusies. In de wetenschap is dit nodig, in een vakblad minder. De lezer moet wel worden overtuigd van de validiteit van de conclusies; dit geldt niet voor de wetenschappelijke waarde van het onderzoek.

Een goede alinea bestaat uit een basisuitspraak en een toelichting. Basisuitspraken zijn paraplu-uitspraken. Als een auteur alle eerste zinnen van al zijn alinea's leest, geeft dit meestal een goede en logische samenvatting van zijn tekst.

Een gemiddelde zin in Informatie bevat 15 à 20 woorden.

Het perspectief van artikelen in Informatie is bij voorkeur het redactionele perspectief. De tekst is een beschrijving van gebeurtenissen. De schrijver toont zich niet en spreekt de lezer niet toe.

Vermijd (al te lange) zijstappen. Schrijf in een vlotte stijl. Het streven is een helder en leesbaar artikel. Hoofdzaak is dat de boodschap overkomt.

Gebruik zoveel mogelijk actieve taal (De software-engineer ontwikkelt een webdienst.) en vermijd de lijdende vorm (De webdienst wordt ontwikkeld.). Vermijd ook modale hulpwerkwoorden (kunnen, moeten, mogen, zullen, laten, willen) en bijwoorden (wellicht, eventueel, mogelijk, misschien). Vermijd verder ouderwetse woorden, stadhuistaal en vaktaal. Is het gebruik van vaktaal onvermijdelijk, leg dan eerst uit wat een term betekent.

Voorkom opsommingen. Een zin met een opsomming vraagt extra inspanning van de lezer. Tijdens een presentatie geeft een opsomming op een dia een goede samenvatting. Bedenk echter dat de lezer van een artikel het verhaal mist waarmee je tijdens je presentatie de punten uit de opsomming met elkaar verbindt.

Vermijd introspectie: 'dit artikel gaat over...', 'straks ga ik zeggen' et cetera. Dit is soms onvermijdelijk maar leidt over het algemeen tot 'scannen'. In de wetenschap is introspectie soms nodig, in een blad minder.

Vermijd te veel Engels. Het begrip van de lezer is altijd groter bij het gebruik van de eigen taal. Is Engels niet te vermijden, leg dan uit wat een term inhoudt.

Zaken, begrippen en afkortingen hiervan krijgen alleen hoofdletters als het om een eigennaam gaat, zoals het Capability Maturity Model. Total cost of ownership (tco) is geen naam. Maar het CMM komt van het Sei, en daar is er maar één van. Als eigennamen uitspreekbaar zijn, krijgen ze alleen een beginkapitaal: Vara, maar ook: Groenlinks.

Gebruik je een - relatief - nieuwe afkorting, dan schrijf je het begrip de eerste keer voluit, in onderkast, met daarachter de afkorting, ook in onderkast: e-business engineering (ebe). Doe dit nog een keer, als er veel tekst zit tussen het eerste en het tweede gebruik.

Als je een opsomming kunt herschrijven naar lopende tekst moet je dat doen. Alleen als het niet anders kan, staan er opsommingen in een Informatie-artikel.

Er zijn twee vormen van opsommingen, één met korte delen van een enkel of een paar woorden en één met delen die uit een zin bestaan. Een kort opsommingsdeel heeft geen punt, zoals in dit geval.

Een zin in een opsomming krijgt wel een punt.

Aanhalingstekens

Dubbele aanhalingstekens staan alleen om een citaat van een prominente persoon ("Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht...").
Artikelnamen krijgen enkele aanhalingstekens (' ') of worden gecursiveerd. Benadrukken of 'zogenaamd' geef je aan met enkele aanhalingstekens (' ') of cursief.

Voor literatuurlijsten volgt Informatie de conventie die in Jan Renkema (2002) noemt in de 'Stijlwijzer'. De drie standaardvoorbeelden hiervan zien er als volgt uit:

Schrijver, P.S. de (2000). De titel van het boek. Plaats: Uitgever.

Schrijver, P.S. de & Assistent, A (2000). Een essay over taalgebruik. Tijdschrift voor tekstonderzoek, 22, 112-126.

Schrijver, P.S. de (2000). Over de waarde van taalkritiek. In C. Criticus, R. Redacteur & O. Onderzoek (Red.), Hedendaagse cultuurkritiek (pp. 57-81). Plaats: Uitgever.

In aanvulling hierop: bij meer auteurs komen alleen bij de eerste auteur de initialen achter de achternaam, bij de anderen ervoor. Voor de laatste auteur komt een '&'.

Literatuurverwijzingen in de tekst worden als volgt genoteerd: (Auteur, 1999) of Auteur (1999).

Bewerking

Auteurs hoeven zich niet te bekommeren om spel- en taalfouten. Het is waarschijnlijk overbodig om te vermelden: de redactie behoudt zich het recht voor de tekst te bewerken en doet dit uiteraard zeker bij spel-, taal- en stijlfouten.

Kop: de titel van het boek, of een karakterisering van het onderwerp. Maximaal 8 woorden.

Lead: geeft kort antwoord op de volgende vragen: Wat is het voor boek? De inleiding is de manier om de lezer meteen bij het verhaal te betrekken. Is samen met de kop de samenvatting van het complete artikel.

Lengte: Een boekbespreking in informatie heeft ongeveer 600 woorden.

Genre: Een belangrijke taak van een boekbespreking is om inhoudelijk te prikkelen. Citeren, opvallende of afwijkende voorbeelden geven et cetera. Hoe een boek is opgebouwd, is minder belangrijk. Wel is het interessant het grotere verband te tonen: wat is de positie van de schrijver, waar hoort het boek bij, wat zijn inhoudelijke verbanden met bekende andere uitgaven, wat zijn de sterke en zwakke punten van het boek. Een boekbespreking moet op zichzelf staan, een duidelijk punt bevatten met een kop en een staart. Een boekbespreking mag best een pittige mening bevatten. Voor Informatie hebben besprekingen de taak dat lezers een idee krijgen wat het boek te melden heeft (90 procent zal het boek niet kopen, maar is wel geïnteresseerd in het belangrijkste punt).

Boekgegevens: Auteursnaam, titel (eventueel ondertitel), jaar, plaats, uitgever, isbn.

De redactie behoudt zich het recht voor de tekst te bewerken.

Toelichting op de auteursverklaring

Het auteursrecht is een verzameling van rechten waaronder het uitsluitend recht tot verveelvoudigen en openbaar maken van een 'werk' van wetenschap, letterkunde of kunst. Oorspronkelijke berust dit recht uiteraard bij de auteur of maker van een werk.

Een auteur kan het auteursrecht overdragen of in licentie geven. In beide gevallen behoudt de auteur de persoonlijkheidsrechten, wat betekent dat zijn naam altijd bij het werk genoemd wordt, en dat zijn instemming nodig is voor redactionele wijzigingen.

Wij verzoeken u slechts om een licentie en niet om overdracht van het auteursrecht. Het eigendom op het auteursrecht blijft bij u. Bij de licentie zoals geformuleerd in de auteursbevestiging geeft u de uitgever toestemming uw artikel conform artikel 1 van de bevestiging te verveelvoudigen en openbaar te maken.